Zondag 27 mei om 14.00 uur is het boek af en kunnen wij het met trots presenteren in Galerie La Douze ism uitgeverij Boekenplan te Maastricht (Kapoenstraat 12, 6211 KW Maastricht, naast boekhandel De Tribune). De boekjes zullen E15,- kosten. De presentatie vindt plaats tijdens de Kunsttour 2007. Tot dan!!

Zoals we dus al eerder schreven, zijn we druk bezig met het verslaan van Paint the Eend in boekvorm! Dit doen we in samenwerking met vormgever Bram Nijssen en Uitgever Boekenplan.

Het boekje zal in beperkte oplage worden uitgegeven en de prijs zal ergens rond de 15 euro liggen.
Als je interesse hebt in een exemplaar zet je dan alvast op de lijst door een mailtje naar ons emailadres te sturen!:

paint_the_eend@yahoo.com

De boekpresentatie vindt plaats op zondagmiddag tijdens de Kunsttour 2007 in mei. Locatie: Galerie La Douze in kapoenstraat 12, Maastricht!!!!

Dakhla nog altijd. Plan was om vandaag naar de grens met Mauritanie te rijden, maar de eend lijkt olie te lekken in de versnellingsbak. Dus reparaties. En mijn voet is toch nog genezende en niet helemaal genezen, wat ik hoopte en waar ik al vanuit ging door te lopen en meer, maar daarna weer pijn..

Vanuit ons hotelkamertje 3 hoog, tussen de vlooien, vliegen en kakkerlakken is er wel mooi uitzicht op de bovenkant van stoffige witachtige huizenblokken, bergen marokkaanse vlaggen en de zee.. Eergister was het de dag land ongelofelijk stoffig en benauwd, een combinatie van zeedamp en saharastof? In de verte, over de zee, gaat de Sahara verder, we zitten op een schiereiland.

Dakhla is elke avond een soort van Pinkpop, tot 2 a 3 uur gaat het gegalm van concerten in het centrum door, hordes mensen op de been, het is het festival Mer & Desert, een week lang, nog tot en met morgen.

Obed heeft een wandeling door de sloppen gemaakt en een zak met botten verzameld. Daaruit ontstond een ‘palmbeest’, rood geverfd en s ochtends in een van de palmen onder op straat geplaatst. Benieuwd naar reacties op deze vorm van kunst in de openbare ruimte. Maar mensen lijken het niet te merken, is er teveel te zien? Zijn ze gewend overal vanalles te zien en juist dus niet te zien? Valt het niet genoeg op? Moeten we verder gaan?

De ochtend erop heb ik er een gedachtenwolkje bij geplaatst incl pen om dromen te verzamelen. Het contrasterende witte wolkje trok blijkbaar meer aandacht en herhaaldelijk werd er wat in het wolkje geschreven. Benieuwd hoelang de pen er zou hangen.. na wat onoplettende momenten en later op de dag, bleek het wolkje incl pen verdwenen.. Jammer, niet kunnen zien wat er in geschreven was.

Hopelijk kunnen we morgen weer door, de grensovergang zal wel even duren, gezien de papierentoestand, visas en controles. Daarna een spannend stuk lijkt me, ben erg benieuwd.

Door de traagheid van de internetverbinding is het niet te doen fotoos up te loaden en al helemaal geen filmpje (het filmpje van de dromen uit de Oase wacht..). Misschien later?

jeroen;
Nog even een stukje terug in de tijd;
De oase is een ontzettend unieke plek om te verblijven, vooral als je ook nog in een bedouine-tent kunt logeren. Het enige jammere is de onduidelijkheid die Marokkanen je geven. Zoals we (ik) het al vaker hebben ervaren begint het altijd spontaan leuk; uitnodiging voor thee, bij familie langs gaan, enz. Maar achteraf wilt men er dan meestal iets voor. Ook hier bij de oase helaas. We hadden van tevoren duidelijk gevraagd hoe het zat met de verblijfskosten; eten sponsoren was voldoende, we waren immers uitgenodigd. De laatste avond gingen Aziz en Said mee naar de stad. Wij internetten en zij eten inkopen, maar daar hadden ze wel geld voor nodig. Geen probleem gezien de afspraak. Alleen kwamen de twee uiteindelijk na een paar uur ladderzat aanzetten met een fles “water des levens” en geen eten; geld voor drank dus. Helaas konden we de reactie van Bubaka op de twee niet volgen. Maar het leek niet zo positief.
Toen we onze reis de dag erna wouden voortzetten werd er opeens van ons verwacht dat we zouden betalen voor het verblijf. Na een woordenwisseling begrepen ze zelf uiteindelijk ook dat ze niet duidelijk waren geweest, en de avond ervoor ook al niet zo een slimme indruk hadden achtergelaten.
In Agadir heb ik ook al een keer zoiets mee gemaakt. Daar werd ik gevraagd of ik voor iemand een brief in het nederlands kon schrijven en toen ik ja zei werd ik uitgenodigd voor thee op een terrasje. Er kwamen toen vrienden van de desbetreffende marokkaan bijzitten en dronken gezellig mee. Toen de brief af was wou men er vandoor gaan en mij alles laten betalen; sorry, maar zo werkt het niet voor mij.
Misschien een cultuurverschil?
Ik vind die onduidelijkheid in ieder geval jammer.
Maar ik moet niet vergeten dat we ook af en toe wel echt gastvrij worden ontvangen zonder dat er iets van ons verwacht wordt, zoals in Arboua bij Kacem en zijn familie, en door Hakim uit Agadir die ons ontzettend hebben geholpen met de eend. Maar goed ik begrijp in ieder geval nog niet helemaal hoe het hier werkt.
Gisteren Dakhla bereikt! Een lange trip door verlaten woestenij, en af en toe al een glimp van de zandduinen kunnen opvangen. De eend heeft de ongeveer 1000 kilometer van Guelmim tot Dakhla verrassend goed doorstaan. Maar er lag ook een goede asfaltweg. De enigste verwondingen die de eend deze keer heeft opgelopen; uitlaat verloren en gelijktijdig viel de versnellings-pook uit elkaar. Maar dit was binnen twee minuten opgelost.
Nu dus Dakhla, 30 kilometer voordat je deze stad inrijdt, na de laatste politie-post waan je je in een sprookje; alsof het het einde van de wereld is. Zand, bergen, turquoise blauwe oceaan, zandstormpjes; niet te beschrijven. Hopelijk zijn de foto’s een beetje gelukt…
Voor de rest veel groen hier: het wemelt hier van de soldaten. Het wijst er op dat Marokko een groene mars heeft ingezet om op deze manier de Sahara te bezetten, en het tot een belasting paradijs heeft verheven om meer marokkanen naar hier te lokken.
En dan nog een stukje over de droompost. Een groot probleem om deze te versturen. We mogen geen pakketjes maken, het mag niet in een doos naar een adres. Net als de cd met foto’s die we proberen te versturen; onmogelijk want die mag niet in een envelop, en ook niet in een doos. Hoe dan wel? Dat weten ze ook niet. De droompost weten ze dan weer wel; per stuk. De kosten voor 20 dromen lopen dan opeens op naar 45 euro… We gaan toch nog maar eens een goede doos zoeken, die goed dicht tapen en een ander postkantoor zoeken. Misschien dat het dan wel werkt…. we zullen zien.

Bijna is het zover… maar op dit moment zijn we nog volop bezig met hier nog niet te zijn…