Zondag 27 mei om 14.00 uur is het boek af en kunnen wij het met trots presenteren in Galerie La Douze ism uitgeverij Boekenplan te Maastricht (Kapoenstraat 12, 6211 KW Maastricht, naast boekhandel De Tribune). De boekjes zullen E15,- kosten. De presentatie vindt plaats tijdens de Kunsttour 2007. Tot dan!!

Het Eendje heeft bij de kunstenaar Fatty in Gambia een nieuwe bestemming gekregen: ze gaat nu dienen als postbode voor het vervoer van allerlei kunstmaterialen voor het nieuwe Arts skills centre dat Fatty aan het opzetten is met steun van de Britse sponsor ‘ Helping’.

Na de hele papierenwinkel bij allerlei instanties en ministeries is de overdracht een feit en nemen we afscheid van deze moedige bak! Dat zij het naar haar zin mag hebben bij haar nieuwe eigenaar aan de ‘Smiling coast’…in Gambia, ‘The tongue that makes Senegal speak’, of ‘The splinter in it’s side’…

En dan… wordt het ook tijd voor ons om van dit warme land en levendige continent afscheid te nemen: vannacht vliegen we naar huis!

Wat zal dat wennen zijn….

Zoals we dus al eerder schreven, zijn we druk bezig met het verslaan van Paint the Eend in boekvorm! Dit doen we in samenwerking met vormgever Bram Nijssen en Uitgever Boekenplan.

Het boekje zal in beperkte oplage worden uitgegeven en de prijs zal ergens rond de 15 euro liggen.
Als je interesse hebt in een exemplaar zet je dan alvast op de lijst door een mailtje naar ons emailadres te sturen!:

paint_the_eend@yahoo.com

De boekpresentatie vindt plaats op zondagmiddag tijdens de Kunsttour 2007 in mei. Locatie: Galerie La Douze in kapoenstraat 12, Maastricht!!!!

Zodra we St. Louis hebben verlaten wordt de weg verschrikkelijk. Hij is bedekt met asvalt maar daar zitten gaten en kuilen in waarin onze hele eend kan vedwijnen. Om de honderd meter verschijnt er een vrachtwagen lans de kant met een kapote band of gebroken as. Eigelijk kunnen we niet harder rijden dan 20 kmh maar we zijn er bijna en rijden toch sneller en proberen zo goed als kan de gaten te ontwijken. Dit lukt niet echt en ik voel me een beetje slecht onder de klappen die de eend te verwerken krijgt maar het gaat goed! Nou eventjes dan.We hebben een lege achterband. Jeroen en ik kijken elkaar aan en springen uit de auto. Als een monteursteam gaan we aan de slag. Bij dit probleem wisten we namelijk precies wat we moesten doen en we waren ook heel snel klaar. En nu maar weer rustig verder….

We worden wakker op een prachtige savanne omgeven door sprinkhanen waarvan je bijna bang wordt zo groot. We pakken in en hervatten de tocht. Het zou volgens onze planning nog hooguit een halfuur duren voordat we de grens met Gambia zouden bereiken. Na een uur hadden we deze nog niet gezien en ging Jeroen toch maar het plaatsje op de kaart opzoeken dat steeds langs de weg benoemt was. Oeps……We bleken gisterenavond al verkeerd te zijn gereden recht het binnenland in. We willen niet dezelfde weg helemaal terug nemen en pakken een route binnendoor. We komen langs en door dorpjes waar het lijkt alsof de tijd is blijven stilstaan. Ik vindt de vierkanten hutjes van gras prachtig. Ze staan steeds bij elkaar met een schutting eromheen. Door de onverharde weg hangt er een enorme rode stofwolk achter de auto aan en ik voel me heel schuldig als we langs de mensen rijden. Die hebben allemaal een doekje bij zich om voor de mond te houden voor als er auto’s passeren. (Obed)

Lopend over straat met droom-post in een tas opzoek naar nieuwe dromers. Waar hangen de meeste kinderen uit? Voor de plaatselijke school gaan hangen lijkt de beste optie. Het eerste groepje kinderen dat geïnteresseerd naar ons toe kwam haakte af, het tweede groepje had er wel zin in. Zittend op straat en eenmaal bezig groeide de belangstelling en waren de dromen we bij ons hadden veranderd in Senegalese dromen. Hier weer voornamelijk de omgeving die de kinderen lijkt bezig te houden, daarnaast viel me op dat er wat losser en vrijer getekend werd. Alsof er bij sommige een traditionele Afrikaanse invloed in verschool. Een jongetje had niet veel tijd en tekende snel een huis waarna hij er vandoor wou gaan. Toen we vroegen wat de link was tussen zijn droom en de tekening die hij had gemaakt en gekregen, schreef hij de tekst erbij dat als de jongen waar hij de droom van had gekregen misschien een “playstation 2� teveel had hij die misschien naar hem kon opsturen, waarna hij er alsnog vandoor snelde. (jeroen)

We komen sneller dan gedacht en zonder voorbereidingen aan bij het grensplaatsje Rosso, waar we overladen worden door locals en een politieman, die ons op de een of andere manier en op heftige wijze van het idee af willen houden de bootovertocht bij Rosso te nemen. We moeten volgens hen de brug bij Diamma nemen, omdat touristen in Rosso flink door politie en douane zouden worden afgezet. Wel moeten we perse hier de autoverzekering voor Senegal alvast regelen…? Obed gaat met een paar mannen mee, Jeroen en ik parkeren de auto en worden in het zelfde tijdsbestek overladen met kinderen met uitgestrekte handjes en ogen die de Eend en haar inhoud bestuderen alsof het een winkeltje is.
Als Obed terug is, beginnen we de aan de 94 km lange onverharde route langs de rivier. Hier krijgen we eigenlijk pas het echte ‘Afrika-gevoel’. Toch mooi meegenomen dat die Eend zo’n soepele vering heeft waardoor het kuilen op het laatste moment bijna op twee wielen, zo lijkt het, kan omzeilen zonder te kantelen.. Ook mooi meegenomen dat we het gevoel hebben het nu wel te halen en voorzichtigheid niet meer een vereiste lijkt. Het gebied is super: poelen (met krokodillen?) en pelikanen, hutjes met rieten daken, kuddes kamelen en koeien op de weg, ezels en relaxende Afrikaanse shopeigenaars. Het klimaat is duidelijk aan het veranderen van een droge, hete, zanderige lucht in een verzengende, klamme, windstille hitte. Zonder echt iets te doen, zweet ik me kapot.. (Esther)

Hoe makkelijk we Mauritanie binnenkwamen hoe lastiger was het om er weer uit te komen en Senegal te betreden. Twee soorten belasting wisten de doane te verzinnen en toen de politie ook nog eens een berg geld wou hebben hadden we er geen zin meer in. Uiteindelijk hebben we 6 van de geeiste 30 euro betaald en konden we door.
Bij Senegal wou de doane 5 euro hebben, en hij gaf ons 10 euro wisselgeld terug van de 10 euro die we hem gaven….niet slecht dachten we maar daarna eiste de politie weer 10 euro per persoon om verder te gaan. Bij de vraag waarom was het antwoord dat we anders maar moesten omdraaien. Uiteindelijk konden we voor 5 euro weer verder.

In Senegal worden we om de paar kilometer aangehouden waarbij het “carnet de passage� steeds weer getoond moest worden, rijbewijs, paspoorten, stempels, verzekeringen. Bij een stop moesten we laten zien of we de gevaren driehoek wel bij ons hadden. Ik raakte behoorlijk geirriteerd van de agent, ook aangezien hij het moest zien en we ergens onder de motorkap moesten graven naar dat ding. Toen ik het liet zien begon hij dat we geen driehoekjes als reflectors achterop de auto hadden. Dat was het toppunt, vooral omdat er op hetzelfde moment een auto langs kwam die helemaal geen achterbumper of verlichting had en waar de deuren er bijna van uit vielen. Misschien maar beter als Obed even met hem gaat praten, want hier heb ik genoeg van. (jeroen)

Bijna is het zover… maar op dit moment zijn we nog volop bezig met hier nog niet te zijn…