Zondag 27 mei om 14.00 uur is het boek af en kunnen wij het met trots presenteren in Galerie La Douze ism uitgeverij Boekenplan te Maastricht (Kapoenstraat 12, 6211 KW Maastricht, naast boekhandel De Tribune). De boekjes zullen E15,- kosten. De presentatie vindt plaats tijdens de Kunsttour 2007. Tot dan!!

Zoals we dus al eerder schreven, zijn we druk bezig met het verslaan van Paint the Eend in boekvorm! Dit doen we in samenwerking met vormgever Bram Nijssen en Uitgever Boekenplan.

Het boekje zal in beperkte oplage worden uitgegeven en de prijs zal ergens rond de 15 euro liggen.
Als je interesse hebt in een exemplaar zet je dan alvast op de lijst door een mailtje naar ons emailadres te sturen!:

paint_the_eend@yahoo.com

De boekpresentatie vindt plaats op zondagmiddag tijdens de Kunsttour 2007 in mei. Locatie: Galerie La Douze in kapoenstraat 12, Maastricht!!!!

Gisterochtend vroeg zijn we vanaf Toledo vertrokken om in een keer door te rijden tot aan de boot. Gelukt! Rond 20.00u reden we Algeciras binnen, vanwaaruit er boten gaan naar Ceuta en Tanger. We besloten even rust te nemen en onze indrukken van tot nu toe de kans te geven te laten bezinken, voordat we Europa laten voor wat t is en beginnen aan het echte onbekende…

We blijven hier dus een paar dagen, ook om filmpjes af te maken en de site te up daten. We willen ook proberen het onderzoek naar kunst in de openbare ruimte wat meer grond te geven en te kijken wat we op deze plek kunnen verwezelijken. Een klein beginnetje gemaakt in de plaatselijke hamburgerbar gisteravond. Deze man wilde eerst onze eend natekenen, waarschijnlijk tegen beloning..later kwamen we hem weer tegen en wilde hij mij natekenen, maarre… dat kan ik ook he…na wat gebarentaal hebben we de rollen omgedraaid en heb ik m proberen te schetsen in 5 minuten en ..gratis!

Hoe dichter we Algeciras naderden, hoemeer de sfeer van vertrek en aankomst voelbaar werd. Onze eend werd vaker en vaker met opgeheven duimen en getoeter begroet door auto´s met marrokaanse of spaanse nummerplaten. De buurt waar we nu verblijven is een goede voorproef op Marokko lijkt me zo. Het 1sterhotel wordt beheerd door een Marokkaans gezin uit Tanger, dus wie weet waar we over enkele dagen zullen vertoeven.. 

Dus de eend kreeg er merkstift en oliepastel dromen bij van zigeunerkinderen en families in Toledo. De situatie waar zij al 20 jaar leven aan de rand van Toledo is een bouwvallige ruine die ooit een ziekenhuis was, is schrijnend! De overheid doet er niets aan om hun leefomstandigheden te verbeteren, dat is duidelijk. Er leven zo´n 40 gezinnen, geen van hen heeft stromend water. Er is een pomp, die ze allen delen.. Electriciteit wordt afgetapt van het buurhuis, die het waarschijnlijk heeft doorverkocht. Er worden wel sociaal-werkers zoals Cesar op het ´kamp´gezet, maar zij kunnen niet veel meer doen dan de huidige situatie zo goed mogelijk begeleiden, de kinderen zoveel mogelijk positieve afleiding bieden en kleine projecten uitvoeren.
Het gebied ligt vol met hopen schroot, het is geen afval, maar handelswaar. Elke hoop behoort toe aan een gezin/familie die er een bron van inkomsten aan heeft. Cesar vertelde dat we bij aankomst niet meteen konden filmen, omdat de zigeuners niet nog niet voorbereid waren op onze komst. We liepen eerts met Cesar en zijn partner naar hen toe en lichtte hen in, daarna kwam Jeroen met de eend en reed haar de binnenplaats op. Er was veel bekijks en enthousiasme. Oh, wat een kriem als je de taal slecht kent, om te communiceren, het project uit te leggen, diepgang te creeeren. Gelukkig konden Cesar en partner ons hierbij goed helpen. Zij splitsen de groep in twee, en er werd op de auto getekend en droompost gemaakt en uitgewisseld. We hadden onderling de rollen wat duidelijker verdeeld: Jeroen bleef bij de auto, Obed filmde alles, en ik begeleidde de droompost. Deze kinderen zijn niet gewend na te denken over wat ze willen worden, of bereiken. Ze weten niet goed wat hun dromen zijn, tv beinvloed met name hun belevingswereld. Zo vertelde de sociaal-werkers. Dat dit zo was, was terug te zien in de tekeningen, zowel inhoudelijk als motorisch: de kinderen zijn heel extravert en weinig gericht op hun persoonlijke beleving. Omdat ons project een beeldend project is, hadden we besloten te vragen om alleen tekeningen op de eend en liever geen tekst (erbij). Maar het grappige was dat juist op deze plek bijna alleen maar telksten op de eend kwamen, en dan vooral de namen van de hunzelf!Veel ouders van de kinderen zijn analfabeet. Sommige van hun generatie hebben een project gevolgd om te kunnen lezen en schrijven. De hoop is om de generatie kinderen die er nu zijn, zoveel mogelijk taalvaardig te maken, zodat hún kinderen, dus de volgende generatie in elk geval niet buitengesloten hoeft te zijn van de maatschappij, maar er gewoon in kan meestromen.

Ons verblijf op het zigeunerterrein besloeg zo´n twee uur.. we waren bekaf toen we vertrokken! Wat een indrukken en wat een schokkende ervaring om met eigen ogen te zien dat dit bestaat in een europees land als Spanje. De andere kant van Spanje..

We bespraken na afloop onze belevingen, manier van aanpak en de uitgewisselde droomresultaten. Waarschijnlijk gaan we in de komende stops verschillende aanpakken uit proberen. Zo wil Obed het geheel meer in een act gieten om er meerwaarde aan te geven. Jeroen wil het proberen, maar ziet zichzelf niet echt als toneelspeler en denkt dat het daardoor ook juist averechts kan werken. Ik denk dat diepgang ook komt op langere termijn, misschien als we bij de droom die we terugsturen een begeleidende uitleg kunnen geven over de leefsituatie van de kinderen die droom hebben getekend. Zodat niet alleen het resultaat (de getekende droom) de meerwaarde geeft, maar dat kinderen ook onderling zien en begrijpen waarom een tekening is getekend zoals deze is. Ook lijkt het me interessant om een soort overpeinzingvragenlijstje mee te sturen, over het thema dromen… maar dit is misschien iets voor een volgend project..

Bij thuiskomst bij Polina troffen we een nieuwe happening…euh.. we waren als laatste bij hun thuis weggegaan, de deur dichtgetrokken en .. de sleutels in het slot (binnen) laten zitten, waardoor de deur nu niet open kon! Ongeveer het halve appartementcomplex werd betrokken bij het openkrijgen van de deur, Obed en Jeroen zochten een stuk hout om vanaf de hal, buitenom 9 hoog, naar de vensterbank van het appartement te lopen, maar de vader verbiedde dit!Uiteindelijk is hij met ladder zijn eigen huis ingeklommen..! En dat op zijn verjaardag.. gelukkig hadden we al een fles whiskey voor hem gekocht en Jeroen vulde dit aan met een groot mes.. om ons te villen……

Gelukkig was er iets aan de hand met ons beestje en snort hij als nooit te voren…. Het nieuwe geluid aan het muziek reportoire van de eend is weer opgelost met een beetje olie. Dank aan de 2cv pagina waar dit probleem op het forum uitvoerig aan bod komt. Hoewel probleem…De achterassen waren een beetje opgedroogd en met wat niewe olie piept en kraakt er helemaal niets meer.
De vorige reparatie aan het chasis lijkt tot nu toe goed te houden en de lange test begint morgen vroeg weer. We rijden naar, voor ons het einde van europa, Gibraltar. Alle goede hoop en wil is aanwezig dus er kan helemaal niets meer misgaan. Maar eerst nog een beetje slapen.Zzzzzzzz…..

We gaan vanmiddag de eend painten met zigeunerskids in Toledo! Nu zijn we nog in Madrid, zo dadelijk nemen we metro, trein, bus etc, en dan… krijgt de eend haar derde laag dromen..Maar het regent, en dat betekent dat we de eend, die nu nog in Toledo in de garage staat, niet kunnen oververven met witte grondverf (het mag niet in de garage vanwege de lucht en buiten is het te vochtig om te drogen). We nemen in elk geval stiften mee en hopelijk vinden we een afdak zodat de kinderen hun dromen droog toe kunnen voegen aan de Maastrichtse dromen en die uit Marseille. We zullen zien. In elk geval is het wel prima binnenweer voor een nieuwe droompost-uitwisseling! Zoals te lezen in Anneke´s comment heeft de Kennedybasisschool de eerste Franse droom al ontvangen!! Spannend! Hoe was de Nederlandse reactie? Kids van groep 7 van de Kennedybasisschool… schrijf een comment over hoe je de droom vond en andere dingen !

Zaterdag rond 22.00h ´s avonds zijn we in Toledo aangekomen. We zouden naar Madrid rijden, waar we bij een vriendin (Polina) konden overnachten. Maar haar familie woont in Toledo, 60 km onder Madrid. We werden hartelijk ontvangen en zaten rond middernacht aan het avondmaal.
Polina en haar familie komen uit Bulgarije en wonen een aantal jaar in Spanje. Het was dit weekend dan ook een mix van Bulgaars, Frans, Spaans, Engels, Nederlands en gebarentaal..

Vandaag is hun vader jarig en dat werd gisteren gevierd met een maal van gevuld konijn..en een bord pasta voor Jeroen!We maakten plannen betreft de eendpaint-sessie en Rada, de zus van Polina, bood aan dat een vriend van haar ons kon helpen. Hij is sociaal-werker en werkt met zigeunerkinderen die in Toledo in een oud ziekenhuis wonen. De afspraak werd geregeld voor vandaag, maandagmiddag rond 16.00u.

´s Avonds zijn we alsnog Madrid ingegaan, per trein vanwege de files, hebben er ene gedronken en zijn  vanochtend weer per bus teruggekeert naar Toledo. Nu is het wachten op de vriend van Rada, die ons rond 16.00u komt oppikken en de weg naar het ziekenhuis zal wijzen.

Zoals esther al zei waren we gestrand in Osare ergens tussen Barcelona en Madrid. Wat ging er nu aan vooraf……Veel kan ik niet zeggen maar wel dat het erg leuk was en het filmpje “het is zo ver” laat de rest zien. Oke nu achteraf gezegd mischien toch iets voorzichtiger zijn maar… hij rijdt weer.

Het chassis had toch wel een zo harde klap gekregen dat hij net achter de voorwielen geknikt was. Dit werd het eerst zichtbaar toen de deuren niet meer goed dicht konden. Toen we de moterkap geopend hadden kon deze ook niet meer dicht. Na verder te kijken zagen we dat de spleet bij de scharnierkant van de deur helemaal scheef was. Dus de hele voorkant van de eend stond schuin naar boven. Vreemd was wel dat we niet de plek konden vinden waar de chassis daadwerkelijk verbogen was. Wij balen van het geheel en zorgen aan het maken hoe we het aan Esther moesten gaan uitleggen. verder dan: “Als het nu niet gebeurd was dan zou het zeker in Afrika gebeuren” kwamen we niet. Uh…en van ervaring leer je meer zullen we maar zeggen…….!

Oke alles uitgelegd en we gaan verder naar Madrid. Halverwege stonden we bij een tankstation en bleek dat de voorkant nog verder doorgezakt was. Besluit was snel gemaakt om zo snel mogelijk een plek te zoeken om een oplossing te verzinnen en toe te passen, verder gaan zou een versneld einde betekenen. Dat werd het plaatsje Osare. Daar als eerste verbinding gezocht met het net en de 2CV-citroen pagina geopend. Op het forum bleek het geen nieuw probleem te zijn van de 2CV en vooral ook een onoplosbaar probleem. Oplossing is het vernieuwen van het chassis. Gelukkig hadden we nog een reserve in onze rugtas ingepakt en zijn we gaan denken hoe we ons probleem dan toch zouden gaan oplossen. Een nieuwe auto?…..Nee dat kan niet… Twee en een halve maand in Osare vakantie vieren en het “wrak painten”..? Nee dat toch liever niet want meer dan ooievaars en boeren waren er niet te vinden.

Eindelijk zagen we waar het probleem precies zat. Het chassis was behoorlijk naar de …… en we kunnen een ding goed dus op zoek naar electriko en een nieuwe ingeving. Uiteindelijk beland bij een aardige boer en daar hebben we voor dertig euro electrico gekocht. Twee dagen lassen verder rijdt de eend weer en het woord wrak is bij deze voor de laatste keer gezegd. Madrid hebben we vlekkeloos zojuist gehaald. Maar vanaf het moment dat we Toledo binnen reden werd er opeens vanuit het niets een nieuw geluid aan het reportoire van onze eend toegevoegd. Buiten dat het een leuke afwisseling is maken we ons tocheen beetje zorgen want het kraken wordt erger en erger. Dus maar weer naar de citroen pagina……
wordt vervolgd..
 

Ok, de eend staat weer op 4 wielen, we vertrekken zo, op weg naar Madrid. Ik weet nog steeds niet hoe ik de foto’s moet oploaden, de filmpjes zijn onderweg.

AAAAaaah, net een heel stuk geschreven om het online te zetten, toen de verbinding wegviel… dus overnieuw dan maar…

Vrijdag 2 februari…nadat we gister rond 11.00u vanuit Can Pasqual vertrokken op weg naar de volgende stop, Madrid, zijn we na ca. 200km gestrand in wegdorpje Osera, vlakbij Zaragoza: na het ‘parcoursfestijn’ van Obed en Jeroen in Barcelona (filmpje volgt..) waar de eend een paar rake klappen ontving, is ze toch wel noodzakelijkerwijs toe aan enkele metalen pleisters… Verdorie..Heeee! Bedaank wa mede-eendpainters! Op naar Gambia.. maar de kans op terugreis per eend is hierdoor toch wel gereduceerd tot zo’n 60%..

Net zat ik op een plein, laptop tegen de zon in, lekker weertje, maar de nacht was koud! Na aankomst in dit dorpje hebben we eerst gezocht naar boer en boerderij: werkplaats om de eend op te knappen. In ons geweldige Spaans lukte dit na ca. 1 uur, maar slapen bij de behulpzame man met garage was niet mogelijk (dit verzoek begreep hij meteen!), dus zochten we tussen de groententuintjes het open veld op, maakten een vuurtje, kookten een maal en gingen slapen: Jeroen op de eend, Obed en ik om het vuur, met slaapzak en driehonderd dekens. Volle maan, die  zich maar langzaam in zijn baan voortbewoog, en KOUD!!!!! Door de condens op het veld waren dekens en slaapzak  halverwege de nacht al behoorlijk nat. Ik zocht heil in de eend en probeerde gekreukeld  en opgefrommeld  met halve uurtjes slaap de nacht door te komen, dat wordt wat straks in de woestijn, maar daar is het vast niet zo vochtig..

De volgende ochtend met nog bevroren tenen op zoek naar boer-en-boerderij-Twee. Met behulp van ons zelfde Spaans reed de eend na een tijdje het terrein van de boer op en kregen we de gevraagde ‘cable electronico’. Een heel aardige boer die bleef kijken en helpen. De eend werd gekanteld en Obed en Jeroen beroeren zich nu om de bodem. Ik ga het uitgestorven dorp in, opzoek naar Spar en internet. Een klein verlaten wegdorpje is dit. Met lichtgekleurde huizen en stille, zanderige pleintjes. Verdwalen: onmogelijk. Op het dak van de zandkleurige kerk zitten twee ooievaars in een joekel van een nest. Af en toe komt er een scooter de hoek om en nu en dan sloft een Spaans vrouwtje of mannetje met een zakje afval naar de container. Ik zit in de schaduw van het levenloze cultureel centrum, maar door de zon zie ik niets op het beeldscherm. En nu de tekst die ik net had getypt verdwenen is, ga ik maar op pad naar een meer praktische plek, zoals het wegrestaurant.

Het is 17u. Ik zit nog in het bar-restaurant aan de overkant van de N11, en ga nu buiten proberen de tekst, foto’s en filmpjes van de afgelopen dagen up te loaden. Dan eens terug naar Obed, Jeroen en eend.

Hopelijk mogen we vannacht in een van de hooibergen van de boer slapen, of ergens anders waar het minder vriest..

Euh… hier hoort een verhaaltje dat ik zojuist offline getypt heb, maar geen idee hoe ik het hierin krijg… hmmm en ga het echt niet voor de derde x overtypen, mompel, steun grggrumph…tja

In elk geval zitten we in een wegdorpje Osera, zo’n 200km van Barcelona vandaan, de eend te repareren na parcoursrace van Obed en Jeroen….

Gister hier gestrand, en hopelijk morgen weer op weg richting de volgende stop: Madrid!

Foto’s en filmpjes en uitgebreider verhaal volgt hopelijk zo, of dalijk, of morgen, of later……..