Zondag 27 mei om 14.00 uur is het boek af en kunnen wij het met trots presenteren in Galerie La Douze ism uitgeverij Boekenplan te Maastricht (Kapoenstraat 12, 6211 KW Maastricht, naast boekhandel De Tribune). De boekjes zullen E15,- kosten. De presentatie vindt plaats tijdens de Kunsttour 2007. Tot dan!!

Zoals we dus al eerder schreven, zijn we druk bezig met het verslaan van Paint the Eend in boekvorm! Dit doen we in samenwerking met vormgever Bram Nijssen en Uitgever Boekenplan.

Het boekje zal in beperkte oplage worden uitgegeven en de prijs zal ergens rond de 15 euro liggen.
Als je interesse hebt in een exemplaar zet je dan alvast op de lijst door een mailtje naar ons emailadres te sturen!:

paint_the_eend@yahoo.com

De boekpresentatie vindt plaats op zondagmiddag tijdens de Kunsttour 2007 in mei. Locatie: Galerie La Douze in kapoenstraat 12, Maastricht!!!!

Na wat mooie, rustige dagen in de Oase, hernemen we morgenvroeg de route naat het zuiden. We proberen in een dag Layoune te bereiken. Dat is nog ongeveer 450 km vanaf hier, Guelmim.
We hebben in de Oase in de nomadentent van Bubaka geslapen. Bubaka is uit zijn familie een van de laatse nomade, die de traditie levende probeert te houden, door mensen in zijn tent uit te nodigen, hun het nomadenbestaan te laten ervaren, verhalen te vertellen over zijn reizen en de gewoontes. Daartoe wordt hij weer uitgenodigd en gestimuleert door Aziz, Driss en Said, die samen met nog iemand bezig zijn om nog binnen deze maand hun associatie op te richten ( assosiation Jossour (Bruggen)) die erop gericht is tourisme uit de stad naar het platte land te brengen, in hun geval naar de Oase.
Zo willen ze voorkomen dat mensen op het Marokkaanse platteland weg trekken naar de stad, omdat het rurale leven niet te onderhouden is. Hun intentie is om beide partijen 5lokale plattelandbewoners en touristen) met elkaar kennis te laten maken op een manier die voor beiden vruchtbaar is: de tourist leert van de lokale gebruiken en gewoonten, meer dan wanneer hij in zijn hotel in de stad blijft, en het platte land heeft baat bij de inkomsten uit het tourisme (in de vorm van giften zoals het voorzien in de maaltijden).

Binnenkort gaat Bubaka weer op reis naar de woestijn om (eerst per kameel, nu per landrover) nomadengroepen suiker, dadels en voedsel te brengen, dat hij in de tussen tijd heeft verzameld en ingeruild tegen de persoonlijke bezittingen van de nomaden. Zo handelt hij in hun sieraden en schatten die hij onderweg vindt en aangeboden krijgt. Hij is alleen, zijn vrouw is 7 jaar geleden overleden, hij heeft geen kinderen en is invalide doordat hij ooit op een mijn is gelopen. Het is zijn missie om op deze manier de nomadentraditie voort te zetten en door te vertellen.

Vanavond dus afscheid en morgenvroeg vertrek.

..Dat elke zaterdag in Guelmim kamelenmarkt is. Uit traditie blijft die voortbestaan, maar is minder noodzakelijk dan vroeger.

..iedereen spreekt over ‘chemaux’ (kamelen), maar dat er in Marokko alleen dromedarissen voorkomen

..in elke nomadengroep, zich tussen de kamelen slechts 1 witte kameel bevindt, de slimste, waarvan het haar gebruikt wordt voor een witte tent. De witte tent is het centrum van het kamp en dient als koranschool, adviescentrum en ontmoetingsplaats.

..de oase Tighmert de eerste en laatste is voor de Westelijke Sahara. De andere zijn meer landinwaarts, richting Algerije bijvoorbeeld. Agadir was ooit ook een oase.

..met ‘de blauwe mannen’, de nomaden worden bedoeld. Ze dragen een blauwe sjaal om hoofd en gezicht, wit katoen gedompeld in indigo

..sterren belangrijke routebepalers zijn, met als belangrijkste de ‘kompas’

..Dat voor Sahara-mensen de Islam minder sterk een rol speelt, dan voor andere delen van het land

..nog meer dat, maar nu ff kwijt..

En verder dat ik (esther) heel blij ben dat ik weer kan lopen! nog in gips en niet snel, maar pijnloos en vrij! Dat we waarschijnlijk nog twee nachten in de Oase blijven en dan weer verder trekken. Dat een paar kamelen ruilen tegen een eend op zich niet een vreemd idee is.. Dat we zojuist weer een kleine paint-sessie hebben gehouden met kinderen uit de Oase. Ditmaal met wolkjes en kleurpotlooddromen. Dat we nu eten gaan zoeken, en zo de stad weer verruilen voor de mooie Oase…

In Guelmim, de stad die de ‘Poort tot de Sahara’ blijkt te zijn, is onze auto tegen een berg Dirhams gerepareerd aan de remmen. De pomp vooral…Er moest een nieuwe pomp in en daarvoor moest de hele auto verbouwd worden. Maar hij rijdt weer. Gelukkig.
Obed heeft bij het uitpakken van de eend twee marokkaanse jongens ontmoet, Assis en Dries, die hij de volgende dag weer tegen kwam.Theedrinken enzo en we werden uitgenodigd naar een oase 40 km verderop te komenen er bij een familie te verblijven. In tussentijd heb ik (Esther) op nogal knullige manier mijn voet verzwikt, een stom extra traptreden vergeten..en heel veel pijn! Toch maar even naar het ziekenhuis, rontgenfoto en er bleek een scheurtje bij teenbeentje te zijn. Amerikaans loopgips erom, ibuprofen en doorhinkelen. Nog wel een paar dagen, lopen doet teveel pijn. Dus het is wel fijn om even tot rust te komen bij die mooie Oase. Het grappige is dat ereen man was die waarschijnlijk Mat ook kent! Van Tv Maastricht. Die er ook eens was geweest toen hij meeging met de nomaden. Morgen gaan we erheen. Er is waarschijnlijk geen internet, maar voor we echt doorsteken naar Layoune, de Westelijke Sahara in, zullen we zeker nog een inetrnetcafee opsporen. Als het lukt gaan morgen de Dromen uit Agadir op de post!!

Tot later!!

Inleiding
Dit is een portret van association Attanmia Al Mostakbalia, wat betekent: ‘ontwikkeling van de toekomst’, een centrum voor met name steun aan vrouwen. Door onze droompost-activiteit van het Paint the Eend-project dat we hier mochten uitvoeren, kwamen we met dit centrum in aanraking. De directrice, Kabira Lahman, gaf te kennen dat het centrum, dat pas een jaar bestaat, nog veel gebrek heeft aan materialen en financien. We wilden haar en het centrum helpen de naamsbekendheid te vergroten via een kort videoportret over de organisatie op onze site. Zo hopen we dat mensen die de film bekijken en de begeleidende informatie lezen, zich betrokken voelen en giften of ideeen hebben ten behoeve van Kabira’ s initiatief, te Agadir. Dit kan o.a. door contact met haar op te nemen via e-mail:
attanmia_almostakbalia@hotmail.com

Portret
Dit sociaal centrum in de wijk El Massira te Agadir bestaat net een jaar. Het is een centrum dat zich met name inzet voor hulpbehoevende vrouwen, zieken en gehandicapten. Er zijn hier veel vrouwen die ernstig ziek zijn. Zo hebben zij bijvoorbeeld bloedkanker, borstkanker of tuberculose. Er moeten operaties verricht worden waarbij het centrum de vrouwen ondersteunt en begeleidt, maar er is te weinig geld! Zo moet er nu een vrouw die borstkanker heeft wachten op een operatie in de kliniek, omdat er zolang het geldprobleem blijft, nog niets kan worden verricht. Er zijn ook kleine kinderen die ziek zijn. Zo is er een kind waarbij het bloedt niet stolt wanneer het zich stoot.
Het centrum onderneemt verschillende activiteiten voor haar doelgroep. Zo organiseert het tekenlessen, zowel in het centrum zelf als op scholen waarmee het samenwerkt. Op de meeste scholen wordt niet of nauwelijks gedaan aan creatieve ontwikkeling, omdat er geen geld voor is. Het centrum probeert hierop een aanvulling te zijn, alhoewel zij met hetzelfde geldgebrek kampen. Er worden ook uitstapjes georganiseerd rondom een thema. Deze week is het thema ‘bomen’ en gaan kinderen van de publieke school El Massira op onderzoek uit in de omgeving van Agadir. Ook worden kinderen ondersteund in het lezen en schrijven als naschoolse activiteit.
Voor vrouwen worden er ook lees- en schrijflessen gegeven. Er is veel analfabetisme onder de vrouwen en het centrum probeert dit via de bijeenkomsten te verminderen. Ook steunt het de vrouwen in het onderkennen van hun rechten en het opkomen hiervoor. Verder worden er naailessen gegeven, en is er de ruimte de bekwaamheid hierin te ontwikkelen. Zo worden er veel decoratieve objecten gemaakt, zoals lampenkappen, mandjes en patronen op kleding. Er zijn op dit moment 2 naaimachines op 10 vrouwen.
Kleine kinderen tussen de 2 en 6 jaar worden ook opgevangen en voor hen functioneert het centrum als een soort kleuterschool. Er zijn geen kleuterscholen in Marokko, kinderen gaan pas vanaf hun 6e jaar naar school. Het is erg belangrijk dat een kind hiervoor al een ontwikkeling heeft doorgemaakt met schrijven en lezen en creatieviteit.
De allerkleinsten, baby’s vanaf 3 maanden worden ook opgevangen. Voor hen is een aparte kamer ingericht, waar zij verzorgd kunnen worden.

Het centrum, gelegen in de wijk El Massira, te Agadir, vervult een belangrijke behoefte voor haar omgeving. Temeer omdat er in heel Agadir en over het algemeen in Marokko weinig sociale instellingen zijn gericht op vrouwen, zieken en gehandicapten. Om deze reden is het erg belangrijk dat het centrum, dat nu nog erg klein is, de kans krijgt zich te ontwikkelen. Momenteel zijn er weinig materialen om te voorzien in de behoeften van de doelgroep. Dit betreft al simpele assecoires zoals meubilair (tafels, stoelen) en machines om mee te werken (naaimachines, computers, schrijfborden). Maar het betreft ook financien om de uitvoering van dringende operaties mogelijk te maken. Het centrum werkt hard aan oplossingen en zet zich ten volle in haar situatie te verbetenen. En daarbij is alle steun welkom!

We hopen dat u deze organisatie kunt en wilt steunen doormiddel van een gift, ideeen, tips betreft naamsbekendheid bij Nederlandse hulporganisaties, en elke andere vorm.
U kunt contact opnemen met de instelling via onderstaande gevens:

e-mail: attanmia_almostakbalia@hotmail.com
adres : Assosiation Attanmia Al Mostakbalia
Rue Omar Mokhtar nr.41
El Massira, Agadir
Marokko
tel: +212 67490321

Na de droompost te hebben bezorgd en reacties te hebben gemaakt, na nieuwe dromen op de eend, na het verfilmen van de dromen van de kids en de directrice van het sociaal centrum, na een week hetzelfde straatje op en neer te zijn gesjokt…na…reparaties aan de eend…Genoeg van Agadir! Tijd om de weg weer op te gaan, de eend weer echt te testen, dieper naar het zuiden te vertrekken…Het idee was om door te rijden naar Tiznit, een plaatsje honderd km verderop. Dat leek ons nog een enigszins grote plek, waar we onze voorbereidingen konden treffen voor de reis naar de Sahara. In Tiznit aangekomen, idd een vrij grote plek, en rijk ook zo te zien, en vrij schoon, voelden we er toch meer voor om kilometers te maken nu het goed ging en door te rijden naar Tantan.

De geluiden in de eend zijn nog niet geheel verdwenen, toch rijdt ze stukken prettiger dan voor de reparaties betreft de kogellager. Het is te doen! Het landschap is indrukwekkend. Het wordt aanzienlijk warmer nu we voorbij Tiznit zijn, en kaler en heuvelachtiger. Voor ik het door heb rijden we ineens in de bergen, kale zanderige bergen met polachtige bomen als begroeiing. Wat kun je ver kijken de bergen op, doordat de begroeiing het uitzicht niet belemmert. Hierdoor lijken ze op een of andere manier ook lager dan ze zijn, althans dat vind ik dan…het is de uitloop van het Atlasgebergte zegt Jeroen. En hier ineens te zijn, geeft een typisch gevoel: We rijden nu in een landschap dat ik alleen ken van film en foto’s, nu zijn we er zelf. Ik wordt er stil van. Het is ook een gek besef dat de bewoning veel minder wordt, dat deze plekken op aarde zo stil zijn en leeg. Omdat het zo onbekend is, en we niet uit ervaring weten wat er nog zal komen, heb ik alleen voorstellingen en dat maakt het extra spannend. Vooral nu blijkt dat de remmen van de eend ineens veel slechter werken. Nu, is nu we weer op wat vlakker gebied komen. Het is zondag trouwens. Die eend moet gerepareed dat is duidelijk, zeker omdat er nog meer bergen komen en in de stad rijden met slechte remmen niet zo’n goed plan is. Dus bij het eerstvolgende dorp, stad (= Guelmim, halverwege tussen Tiznit en Tantan) zoeken we weer een mecanicien op.

Deze begint meteen aan de eend te sleutelen. Hij haalt het remleidingsbakje eruit en beweert dat een rubbertje kapot is. Daar zitten we, geen mogelijkheid om ons te bedenkenen te vertrekken nu het wel erg lang begint te duren, immers zijn de onderdelen binnen bij de jongen. Er wachten nog drie andere auto’s bij de mecanicien. Alle drie met kapotte remmen! Het is warm! en er zijn veel kinderen. Vanaf half 4 tot 20u zitten we bij de jongen, de andere wachtenden en de ca. 30 kids. In het begin wel ok, maar na een tijdje wordt het toch vermoeiender. De kinderen bedelen, zijn agressiever dan het groepje uit Agadir. We geven hen een potlood om op de auto te tekenen, ze willen 1 Dh of liever 10. Na wat voor te doen op de eend, maken sommige jongens toch aanstalte: ze schrijven nu dat ze geld willen! ze willen ook wat zich allemaal aan de binnenkant van eend bevindt. Ze smoezelen en draaien om de auto. We hebben toch maar de deuren gesloten en gaan aan de overkant van de weg in de schaduw zitten. Een man komt ons vertellen dat we weg moeten bij de kinderen, omdat ze vervelend zijn voor ons, omdat ze ‘ongeschoold zijn’ en ‘excuses’ daarvoor. Als we willen kunnen we binnen in de garage wachten. Inmiddels merk ik dat de handdoek die net nog aan de eend geknoopt te drogen hing, gejat is. Maar ik zie hem nergens.

Het duurt en duurt. tegen achten lijkt het erop dat moterkap dichtgaat en we klaar zijn! Even testen, maar de reparatie lijkt niet overtuigend. De pomp is kapot en de mecanicien zegt nadrukkelijk dat het een slecht plan is om verder te rijden zonder pomp. De mannen om ons heen, waarvan een heel gebrekkig nederlands (!) spreekt vertalen in frans en nederlands wat de volgende deal wordt. We hoeven nu niet te betalen, maar als we morgen rond 10u terugkomen, gaat de mecanicien mee op stap voor een ‘nieuwe’ pomp.. Aah dat klinkt vertrouwd, een ‘nieuwe’ pomp, terwijl we nu inmiddels wel doorhebben dat in Marokko de Acadianes op een hand te tellen zijn, evenals haar onderdelen, waarvan nieuwe tot nu toe ongevonden bleven.. En twee van de mannen kennen een man met ‘precies de zelfde auto’. Daar kunnen ze ons naar toe brengen, opdat we in elk geval altijd kunnen proberen, zijn pomp over te kopen……………….(vraagteken);
We willen NU in elk geval even RUST! en even weg uit de chaos..dus we maken de afspraak voor morgen en zoeken een hotelletje. We hebben muntblaadjes gekocht bij Tiznit en maken thee. Nog wat eten en SLAPEN!

Vanmiddag gaan we weer droompost uitwisselen. Ditmaal met kinderen tussen de 8 en 14 jaar op een klein sociaal centrum in een wijk in Agadir. Gister en eergister maakten we kennis met docenten en de directeur van een publieke school in dezelfde wijk. We waren erg welkom toen we vertelden over ons project en dat we dat graag op hun school zouden vormgeven. Het was wel meteen duidelijk hoe ons bezoek werd geinterpreteerd: We mochten een kijkje nemen in een klas waar de leerlingen bezig waren met een tekenproject vanuit een sociaal centrum ( het centrum waar we dus zo meteen naar toegaan). We kregen het schoolplein te zien, dat groot en mooi was, maar… ‘nog wel erg leeg’, en in de bibliotheek werden de kasten geopend en getoond dat boeken erg welkom waren evenals giften in de vorm van computers en internetverbinding.. Natuurlijk was zo’n opvatting te verwachten maar toch voelde ik me ongemakkelijk om te moeten uitleggen dat we een klein onafhankelijk initiatief van kunstenaars zijn, dat in eerste instantie haar project komt uitvoeren en meer niet. Ik voelde erg de behoefte om meerwaarde aan ons project te geven, door ook concreet iets voor deze mensen te kunnen betekenen, maar ik weet nog niet hoe en we moeten ook oppassen geen onvervulbare beloftes te maken, en te blijven bij ons concept dat op zich al een meerwaarde heeft: de gift van dromen aan de kinderen, afkomstig van andere kinderen.

Deze dag gisteren vond ik een confronterende dag, omdat het zoeken was naar een balans tussen onze goede bedoelingen en hun concrete behoeftes. Iets wat we van te voren zeker overdacht hadden, maar waar ikzelf nog geen absolute oplossing voor had gevonden. Deze oplossing kreeg vorm na verloop van het bezoek, de gesprekken en het daaropvolgende bezoek aan het kleine, pas een jaar draaiende sociaal centrum  op de hoek: Wat wij kunnen bieden op dit moment, als een team van drie jonge kunstenaars in een communicatieproject als Paint the Eend is, onze functie als postbode. Zowel voor de dromen van de kinderen, als voor de dromen van de begeleiders, inwoners, sociaal werkers, en schoolmedewerkers. Wij kunnen hun centra en scholen naamsbekendheid geven, door hun naam op onze site te vermelden, begeleidend door een stuk informatie over de instelling en haar behoeften. We kunnen dit concreet voor hen betekenen en hun vraag onderstrepen op de site, in de hoop dat er (in Nederland) interesse is en mogelijkheden zijn in het bieden van ondersteuning en concrete hulp, zoals een gift in de vorm van franse of arabische boeken, en bv geld voor een operatie bij de diagnose van Tuberculose (een vrouw in het sociaal centrum kan nog niet geoperereerd worden vanwege gebrek aan geld)..

Tijdens het bezoek aan het sociaal centrum kwam de directeur van de publieke school melden dat we een permissie nodig hadden om met de school samen te mogen werken en er te kunnen filmen. Dit moesten we halen bij het Academisch Bureau. De derectrice van het sociaal centrum bood aan ons te begeleiden om 14.00u. Dus we haalden haar later op en met z’n vieren in de eend gingen we op weg naar het Bureau. Daar werden we doorverwezen naar een andere delegatie, maar deze sloot over een half uur en de directrice had een afspraak. Zij bood aan dat we onze activiteit bij haar konden houden, morgen, dus vandaag. Daarvoor is geen permissie nodig. En zo geschied! Er is een mooi dakteras waar we straks een muurschildering gaan maken en droompost uitwisselen samen met de kinderen van het sociaal centrum en de publieke school.

De directrice nam ons nog even mee de Souk in, waar veel touristen rondliepen en zij uitlegde dat zij zich hier prettig voelen, omdat er vaak gedacht wordt over Marokanen dat zij agressief tegen touristen zijn. Maar hier leven ze naast en met elkaar. Toch een raar contrast om hier te lopen en aardbeien en koek te kopen in bijzijn van de directrice, die net nog liet blijken dat giften voor haar centrum erg welkom waren.. Toch gaf ze zelf geen blijk hier problemen mee te hebben of dit raar te vinden..

Obed:
Ongeloofelijk hoe dat hier gaat. Met hulp van mensen hier op zoek naar een nieuw lager. Nergens konden we het vinden en op een enorme sloop vonden we slechts 1 eend maar die was totaal gestript en er groeide gras in. (de volgende keer ga ik met een Renault 4 want daarvan rijden er hier duizenden……)
UIteindelijk een lager gevonden met dezelfde afmetingen maar er ontbrak een rand aan. Een bankwerker heeft uiteindelijk een ring gedraaid en deze er op geperst. Tot nu werkt het perfect! Het koste een hele dag en een heleboel mensen uren. Maar nu rijdt de eend weer en het lijkt erop dat ze dat zelfs perfect doet….en dat voor 30 euro…. Daarvoor heb je in nederland nog geen lager…

Obed: Vervolg van het vorige…

Opeens kwam er een witte bestelauto die heel dicht achter de eend kwam staan en iedereen draaide zich om en het werd doodstil. Deze stilte herkende ik vanuit Arboua en nee toch he…het zou toch niet weer iets aan de hand zijn waardoor de autoriteiten de behoefte hebben zich ermee te bemoeien… In de auto zaten drie heel nors kijkende mannen ik knikte vriendelijk maar kreeg geen enkele reactie. Ze keken simpel gezegd boos naar mij en iedereen, al keken alle marokkanen de andere kant uit. Ik hoorde een portofoon en inderdaad politie.. Na dertig seconden daar zo nors voor de auto te hebben staan kijken reden ze gelukkig door. Ik vroeg ernaar aan de man die duits sprak en die vertelde dat de laatste jaren de politie heel erg moeilijk doet. Vooral wanneer er westerse mensen contact hebben met de plaatselijke bevolking. Hij vertelde dat er een angst is dat er dingen gebeuren die wij westerlingen niet leuk zouden vinden.

Ik vind het maar vreemd. Als ik iets niet leuk vindt zijn het wel deze ontmoetingen met de politie. Een beetje poging tot comunicatrie moet toch mogelijk zijn lijkt me. Zou het er veiliger van worden?

Toen ze weg waren kamen er twee jongen mannen aanrennen met twee spuitbussen en ze vroegen of ze mochten. Ja natuurlijk zei ik en ze begonnen enthosiast. Vanaf een afstandje keek ik het geheel toe en ik moest er echt om lachen hoe blij iedereen bezig was met de eend. Na vertolking begreep ik dat er diverse voetbal teams waren toegevoegd. De wieldoppen werden zilver en ook onze tak als antenne werd verpimpt.

Nu net terug en we hebben bier gescoort, dus genoeg getypt want we gaan…….. carnaval vieren in Agadir