In de maand november en begin december 2007 hangen er enkele tekeningen en een schildering, gemaakt na de reis naar West Afrika tijdens Paint the Eend.

De expositie is te bezichtigen tijdens de openingsuren van Lumière.

Bezoekadres: Filmhuis Lumière Bogaardenstraat 40b, Maastricht

Openingsuren: ma-di-do-vr van 19.00u-00.30u en wo&zo vanaf 14.00u-00.30u

Hartelijke groeten,

Esther de Bont

Zondag 27 mei om 14.00 uur is het boek af en kunnen wij het met trots presenteren in Galerie La Douze ism uitgeverij Boekenplan te Maastricht (Kapoenstraat 12, 6211 KW Maastricht, naast boekhandel De Tribune). De boekjes zullen E15,- kosten. De presentatie vindt plaats tijdens de Kunsttour 2007. Tot dan!!

Na de hele papierenwinkel bij allerlei instanties en ministeries is de overdracht een feit en nemen we afscheid van deze moedige bak! Dat zij het naar haar zin mag hebben bij haar nieuwe eigenaar aan de ‘Smiling coast’…in Gambia, ‘The tongue that makes Senegal speak’, of ‘The splinter in it’s side’…

En dan… wordt het ook tijd voor ons om van dit warme land en levendige continent afscheid te nemen: vannacht vliegen we naar huis!

Wat zal dat wennen zijn….

Het boekje zal in beperkte oplage worden uitgegeven en de prijs zal ergens rond de 15 euro liggen.
Als je interesse hebt in een exemplaar zet je dan alvast op de lijst door een mailtje naar ons emailadres te sturen!:

paint_the_eend@yahoo.com

De boekpresentatie vindt plaats op zondagmiddag tijdens de Kunsttour 2007 in mei. Locatie: Galerie La Douze in kapoenstraat 12, Maastricht!!!!

Ik heb vandaag bij Fatty afgesproken om samen met hem en kinderen het grote schilderij voor Demotech te maken. Van ’s ochtends 11.00u tot 18.00u zijn we eraan bezig. We bespreken de ideeen en Fatty maakt een opzet in conte, Daarna tekenen de kinderen hun dromen op het doek. Het is leuk om te doen de kinderen zijn erg enthousiast. Het is een drukte van jewelste, iedereen wil tekenen en iedereen wil schilderen, en het liefst allemaal tegelijk! Sommigen tekenen kleine elementjes na van losse blaadjes stripverhaal. Awa Fatty heeft een groot huis getekend en een auto. Op het dak zit een vogel, van achter gezien, zo legt ze uit. Er is groot verschil te zien tussen de vaardigheid van de kinderen. Er is ook wel een leeftijdsverschil. Fatty’s vrouw legt uit dat de kinderen niet allemaal weten welke kleuren wat is. Ik merk dat ik er niet bij stil sta hen op die manier te begeleiden. Maar voordoen helpt enorm. En naarmate de dag vordert, selecteert het groepje fanatiekelingen zich vanzelf en wordt er heel geconcentreerd gewerkt. Ik ben super enthousiast over het vorderende kunstwerk. Wow, het ziet er echt knallend uit. De leerling van Fatty, Pa Yusupha, is ook gekomen om mee te doen vandaag, en samen met een andere jongen werken ze mee aan het schilderij.
Het thema dromen is zoals op meerdere plekken tijdens de reis een moeilijk weer te geven begrip gebleken: de meesten tekenen kleine typische omgevingselementen, zoals hutjes, water, een auto, fruit en een huis. Maar dat is niet erg. De kinderen zijn gefascineerd en dat is duidelijk te merken! Njara en Awa, twee dochtertjes van Fatty laten bij binnekomst enthousiast nieuwe tekeningen van dromen zien, die zij naar aanleiding van de droompost-activiteit van een paar dagen geleden hebben getekend. We hadden het blik met alle potloden en krijtjes bij hun achter gelaten, samen met de blaadjes die we nog hadden, en daar is gretig gebruik van gemaakt!
Pa Yusupha laat me twee kleine schetsblokjes zien, waarin hij zijn tekeningen heeft staan. Hij vertelt dat hij de blokjes heeft gekregen van de Britse missionarisorganisatie die Fatty financieel sponsort bij het opzetten van zijn kunststudio’s. De bouw hiervan gaat snel beginnen. Fatty is opgelaten: vandaag om 18.00u gaat hij samen met Pa Yusupha de bouwcontracten ondertekenen en kan de bouw beginnen!

Pa Yusupha is 25 jaar en al drie jaar in de leer bij Fatty. Hij droomt ervan om net zo goed en bekend als Fatty te worden en te kunnen rondkomen van de kunst. Hij werkt dagelijks met Fatty op locatie (Monkey’s Park in Senegambia) aan schilderijen. Daar schetst Fatty een opzet en mag Pa deze uitschilderen, Zo leert hij de techniek en kan hij Fatty representeren als hij er niet meer is, vertelt hij. Ik vraag of hij bij deze manier van werken het niet mist om zijn eigen creativiteit vorm te geven, maar Pa ziet zichzelf als jonge, onervaren kunstenaar, die veel kan leren van de prettige samenwerking met Fatty, en zegt dat zijn eigen stijl nog wel komt. Hij zou ook graag enkele maanden kunstonderwijs volgen in Gambia, maar per jaar kost het zo’n 17000 Dalasi (ca. E510,-), en dat geld heeft hij niet.

Tegen drieen eten we met z’n allen op de grond rijst met vlees uit een enorme schaal. Lekker! Dan werken we weer door en tegen zessen is het werk geleverd. Het schilderij is een waar Afrikaans kinderkunstwerk geworden. Iedereen is enthousiast. De kinderen beginnen spontaan fanatiek te dansen op de trommelgeluiden van hun moeder. En ik moet ook! Maar zij zijn beter!! Wat een ritmegevoel die kleintjes, te gek..

Foto’s van het schilderij staan bij het album ‘Kololi’, het filmpje komt eraan!

Ok, maar de vormgeving van het naslagwerk begint dus te vlotten. Bij terugkomst wordt er nog een maandje hard aan doorgewerkt en we zullen verheugd zijn het tijdens de Kunsttour 2007, eind mei, in Maastricht te kunnen presenteren!!!! Dus hou het in de gaten!!! Data, tijdstip en locatie zullen we nog bekendmaken.

Enthousiast ga ik de straat op met droompost in mijn tas op zoek naar kids. Moeilijk is dit niet, maar wel om er niet meteen 20 om je heen te hebben. Ik zoek naar een plek met maar een paar kids. Ik kom Abdou tegen. Ik begin met hem te kletsen en we gaan in de schaduw zitten. Meteen komen er 4 andere kids aanrennen die nieuwsgierig zijn naar wat er gebeurt. Ik vertel dat ik dromen van kinderen uit andere landen bij me heb en kinderen zoek die ze willen ontvangen en ook meteen een reactie willen maken om terug te sturen. Dit willen ze allemaal en ik deelde de enveloppe uit. Snel gingen deze open en komen de droomtekeningen eruit.
Zoals vaker hebben de kids weinig interesse in de droomtekening en beginnen meteen met eigen droom te tekenen. Als ze daar een tijdje mee bezig zijn gaan ze gelukkig toch steeds vaker op hun  gekregen droomtekening kijken en stellen er vragen over.
Amie tekent een huis, een dier, een waterpomp, bomen en mensen. Modou tekent een dorp met daarin een mooie auto. Adama schrijft: this is my village en tekent haar dorp. Binta tekent een huis en vogels en Soma tekent een auto, waterpomp, boom, huis en mensen. De dromen gaan in de enveloppen en verdwijnen in mijn tas. We nemen afscheid en ik begin te lopen.
Honderd meter verderop wordt ik opgewacht door Binta, Adama en Soma. Ze willen dat ik meekom naar hun Compound (dit is een huis omringd door een muur waar meerdere mensen wonen). Enthosiast zeg ik ja want ik ervaar graag de situatie binnen de familisfeer. In de compound waar zij leven staan een enorm huis waar westerse mensen wonen en de familie is er in dienst als huishulp.
Bij aankomst wordt ik “geshowd� aan de moeder, tante en grote zus en moet ik de droomtekeningen weer te voorschijn halen. Ze willen verder tekenen en ook de oudere zus wil tekenen. Zo zit ik dan in een huiskamer omringd met tekenenende kids met een moeder en tante die buiten aan het koken zijn. Inmiddels veranderen ook de envoloppe in dromenbeelden.

En daar is het.. De beschrijvingen leiden ons naar het touristische gebied “The Senegambia Stripâ€? waar we onze ‘contactpersoon’ Buba zullen ontmoeten.
Tot dusver hadden we een totaal ander beeld van onze eindbestemming en vooral de uitgebuitte, ontzettend touristische sfeer bevalt ons slecht. De dorpjes aan de lange doorgaande weg zijn heel anders. Ze bestaan uit ‘wegen’ (bandsporen) van mul zand en compounds (ommuurde lappen grond met meerdere woningen). Buba woont in het dorpje Kololi, is enthousiast en oprecht gastvrij. Hij laat ons zien waar hij werkt, toont ons het strand, regelt een ontmoeting met de kunstenaar Fatty en regelt onderdak, na een maaltijd in het kleine huis waar hij met zijn moeder, broers en zussen woont. We overnachten in de compound die hij net in huur heeft en worden lekgestoken door ontelbare muggen.