“The children of happiness�

Ik heb vandaag bij Fatty afgesproken om samen met hem en kinderen het grote schilderij voor Demotech te maken. Van ’s ochtends 11.00u tot 18.00u zijn we eraan bezig. We bespreken de ideeen en Fatty maakt een opzet in conte, Daarna tekenen de kinderen hun dromen op het doek. Het is leuk om te doen de kinderen zijn erg enthousiast. Het is een drukte van jewelste, iedereen wil tekenen en iedereen wil schilderen, en het liefst allemaal tegelijk! Sommigen tekenen kleine elementjes na van losse blaadjes stripverhaal. Awa Fatty heeft een groot huis getekend en een auto. Op het dak zit een vogel, van achter gezien, zo legt ze uit. Er is groot verschil te zien tussen de vaardigheid van de kinderen. Er is ook wel een leeftijdsverschil. Fatty’s vrouw legt uit dat de kinderen niet allemaal weten welke kleuren wat is. Ik merk dat ik er niet bij stil sta hen op die manier te begeleiden. Maar voordoen helpt enorm. En naarmate de dag vordert, selecteert het groepje fanatiekelingen zich vanzelf en wordt er heel geconcentreerd gewerkt. Ik ben super enthousiast over het vorderende kunstwerk. Wow, het ziet er echt knallend uit. De leerling van Fatty, Pa Yusupha, is ook gekomen om mee te doen vandaag, en samen met een andere jongen werken ze mee aan het schilderij.
Het thema dromen is zoals op meerdere plekken tijdens de reis een moeilijk weer te geven begrip gebleken: de meesten tekenen kleine typische omgevingselementen, zoals hutjes, water, een auto, fruit en een huis. Maar dat is niet erg. De kinderen zijn gefascineerd en dat is duidelijk te merken! Njara en Awa, twee dochtertjes van Fatty laten bij binnekomst enthousiast nieuwe tekeningen van dromen zien, die zij naar aanleiding van de droompost-activiteit van een paar dagen geleden hebben getekend. We hadden het blik met alle potloden en krijtjes bij hun achter gelaten, samen met de blaadjes die we nog hadden, en daar is gretig gebruik van gemaakt!
Pa Yusupha laat me twee kleine schetsblokjes zien, waarin hij zijn tekeningen heeft staan. Hij vertelt dat hij de blokjes heeft gekregen van de Britse missionarisorganisatie die Fatty financieel sponsort bij het opzetten van zijn kunststudio’s. De bouw hiervan gaat snel beginnen. Fatty is opgelaten: vandaag om 18.00u gaat hij samen met Pa Yusupha de bouwcontracten ondertekenen en kan de bouw beginnen!

Pa Yusupha is 25 jaar en al drie jaar in de leer bij Fatty. Hij droomt ervan om net zo goed en bekend als Fatty te worden en te kunnen rondkomen van de kunst. Hij werkt dagelijks met Fatty op locatie (Monkey’s Park in Senegambia) aan schilderijen. Daar schetst Fatty een opzet en mag Pa deze uitschilderen, Zo leert hij de techniek en kan hij Fatty representeren als hij er niet meer is, vertelt hij. Ik vraag of hij bij deze manier van werken het niet mist om zijn eigen creativiteit vorm te geven, maar Pa ziet zichzelf als jonge, onervaren kunstenaar, die veel kan leren van de prettige samenwerking met Fatty, en zegt dat zijn eigen stijl nog wel komt. Hij zou ook graag enkele maanden kunstonderwijs volgen in Gambia, maar per jaar kost het zo’n 17000 Dalasi (ca. E510,-), en dat geld heeft hij niet.

Tegen drieen eten we met z’n allen op de grond rijst met vlees uit een enorme schaal. Lekker! Dan werken we weer door en tegen zessen is het werk geleverd. Het schilderij is een waar Afrikaans kinderkunstwerk geworden. Iedereen is enthousiast. De kinderen beginnen spontaan fanatiek te dansen op de trommelgeluiden van hun moeder. En ik moet ook! Maar zij zijn beter!! Wat een ritmegevoel die kleintjes, te gek..

Foto’s van het schilderij staan bij het album ‘Kololi’, het filmpje komt eraan!

Naar nieuwe posts bij vorige, inmiddels bereisde, maar nog niet eerder beschreven landen. Zoals Mauritanie en Senegal..

Wat een werk zo’n boekje!! We zijn nu al vier dagen druk bezig en er komt langzaam schot in. Gelukkig hebben we een enigszins rustige plek gevonden tussen al het Afro-gesocialise (aanbod van thee, ataaya, African fried rise, geinteresseerde autobewonderaars, rondleidingen, aapjes kijken, gidsen, uitjes to Tha Club, going to the beach, overnachtingen, crocodilepool etc…!!!!). Nog verdwijnt ons ingeslagen pakje gunpowder bij het uitlenen ervan en krijgen we het vervolgens dagelijks in de vorm van wat glaasjes aangeboden thee terug, als excuus tot een praatje…? maar…Pardon, we hebben geen tijd!!! Hollanders die altijd werken? Zo voel ik me een beetje..

Ok, maar de vormgeving van het naslagwerk begint dus te vlotten. Bij terugkomst wordt er nog een maandje hard aan doorgewerkt en we zullen verheugd zijn het tijdens de Kunsttour 2007, eind mei, in Maastricht te kunnen presenteren!!!! Dus hou het in de gaten!!! Data, tijdstip en locatie zullen we nog bekendmaken.

Obed:

Enthousiast ga ik de straat op met droompost in mijn tas op zoek naar kids. Moeilijk is dit niet, maar wel om er niet meteen 20 om je heen te hebben. Ik zoek naar een plek met maar een paar kids. Ik kom Abdou tegen. Ik begin met hem te kletsen en we gaan in de schaduw zitten. Meteen komen er 4 andere kids aanrennen die nieuwsgierig zijn naar wat er gebeurt. Ik vertel dat ik dromen van kinderen uit andere landen bij me heb en kinderen zoek die ze willen ontvangen en ook meteen een reactie willen maken om terug te sturen. Dit willen ze allemaal en ik deelde de enveloppe uit. Snel gingen deze open en komen de droomtekeningen eruit.
Zoals vaker hebben de kids weinig interesse in de droomtekening en beginnen meteen met eigen droom te tekenen. Als ze daar een tijdje mee bezig zijn gaan ze gelukkig toch steeds vaker op hun  gekregen droomtekening kijken en stellen er vragen over.
Amie tekent een huis, een dier, een waterpomp, bomen en mensen. Modou tekent een dorp met daarin een mooie auto. Adama schrijft: this is my village en tekent haar dorp. Binta tekent een huis en vogels en Soma tekent een auto, waterpomp, boom, huis en mensen. De dromen gaan in de enveloppen en verdwijnen in mijn tas. We nemen afscheid en ik begin te lopen.
Honderd meter verderop wordt ik opgewacht door Binta, Adama en Soma. Ze willen dat ik meekom naar hun Compound (dit is een huis omringd door een muur waar meerdere mensen wonen). Enthosiast zeg ik ja want ik ervaar graag de situatie binnen de familisfeer. In de compound waar zij leven staan een enorm huis waar westerse mensen wonen en de familie is er in dienst als huishulp.
Bij aankomst wordt ik “geshowd� aan de moeder, tante en grote zus en moet ik de droomtekeningen weer te voorschijn halen. Ze willen verder tekenen en ook de oudere zus wil tekenen. Zo zit ik dan in een huiskamer omringd met tekenenende kids met een moeder en tante die buiten aan het koken zijn. Inmiddels veranderen ook de envoloppe in dromenbeelden.

De laatste kilometers vanaf Banjul naar Kololi voelen in elk opzicht ook echt aan als de laatste kilometers. De laatste van een lange indrukwekkende reis, beleefd door drie zeer verschillende individuen in de kleine ruimte van een knorrige maar taaie Eend. Uitgelaten stemming: We zijn er en we zijn er bijna!

En daar is het.. De beschrijvingen leiden ons naar het touristische gebied “The Senegambia Stripâ€? waar we onze ‘contactpersoon’ Buba zullen ontmoeten.
Tot dusver hadden we een totaal ander beeld van onze eindbestemming en vooral de uitgebuitte, ontzettend touristische sfeer bevalt ons slecht. De dorpjes aan de lange doorgaande weg zijn heel anders. Ze bestaan uit ‘wegen’ (bandsporen) van mul zand en compounds (ommuurde lappen grond met meerdere woningen). Buba woont in het dorpje Kololi, is enthousiast en oprecht gastvrij. Hij laat ons zien waar hij werkt, toont ons het strand, regelt een ontmoeting met de kunstenaar Fatty en regelt onderdak, na een maaltijd in het kleine huis waar hij met zijn moeder, broers en zussen woont. We overnachten in de compound die hij net in huur heeft en worden lekgestoken door ontelbare muggen.

De resterende kilometers sneller afleggen was de laatste post op de site.. Nou dat is gelukt want we zitten nu in Gambia alles te verwerken. Het is hier heel vreemd want we komen hier ineens heel veel toeristen tegen en geconfronteerd met een daarvoor ingerichte infrastructuur.
Er staan weer allemaal nieuwe foto’s op de site en de verhalen komen later!
Op dit moment vullen we onze tijd met het bezorgen van de laatste dromen en het invullen van ons boekje. Het verslag van het project “Paint the eend” onze reis en ervringen. Hiervoor krijgen we steeds meer leuke ideen die nu een beetje tijd vragen om uitgevoerd te worden.
Snel meer!!

Zodra we St. Louis hebben verlaten wordt de weg verschrikkelijk. Hij is bedekt met asvalt maar daar zitten gaten en kuilen in waarin onze hele eend kan vedwijnen. Om de honderd meter verschijnt er een vrachtwagen lans de kant met een kapote band of gebroken as. Eigelijk kunnen we niet harder rijden dan 20 kmh maar we zijn er bijna en rijden toch sneller en proberen zo goed als kan de gaten te ontwijken. Dit lukt niet echt en ik voel me een beetje slecht onder de klappen die de eend te verwerken krijgt maar het gaat goed! Nou eventjes dan.We hebben een lege achterband. Jeroen en ik kijken elkaar aan en springen uit de auto. Als een monteursteam gaan we aan de slag. Bij dit probleem wisten we namelijk precies wat we moesten doen en we waren ook heel snel klaar. En nu maar weer rustig verder….

We worden wakker op een prachtige savanne omgeven door sprinkhanen waarvan je bijna bang wordt zo groot. We pakken in en hervatten de tocht. Het zou volgens onze planning nog hooguit een halfuur duren voordat we de grens met Gambia zouden bereiken. Na een uur hadden we deze nog niet gezien en ging Jeroen toch maar het plaatsje op de kaart opzoeken dat steeds langs de weg benoemt was. Oeps……We bleken gisterenavond al verkeerd te zijn gereden recht het binnenland in. We willen niet dezelfde weg helemaal terug nemen en pakken een route binnendoor. We komen langs en door dorpjes waar het lijkt alsof de tijd is blijven stilstaan. Ik vindt de vierkanten hutjes van gras prachtig. Ze staan steeds bij elkaar met een schutting eromheen. Door de onverharde weg hangt er een enorme rode stofwolk achter de auto aan en ik voel me heel schuldig als we langs de mensen rijden. Die hebben allemaal een doekje bij zich om voor de mond te houden voor als er auto’s passeren. (Obed)

Lopend over straat met droom-post in een tas opzoek naar nieuwe dromers. Waar hangen de meeste kinderen uit? Voor de plaatselijke school gaan hangen lijkt de beste optie. Het eerste groepje kinderen dat geïnteresseerd naar ons toe kwam haakte af, het tweede groepje had er wel zin in. Zittend op straat en eenmaal bezig groeide de belangstelling en waren de dromen we bij ons hadden veranderd in Senegalese dromen. Hier weer voornamelijk de omgeving die de kinderen lijkt bezig te houden, daarnaast viel me op dat er wat losser en vrijer getekend werd. Alsof er bij sommige een traditionele Afrikaanse invloed in verschool. Een jongetje had niet veel tijd en tekende snel een huis waarna hij er vandoor wou gaan. Toen we vroegen wat de link was tussen zijn droom en de tekening die hij had gemaakt en gekregen, schreef hij de tekst erbij dat als de jongen waar hij de droom van had gekregen misschien een “playstation 2� teveel had hij die misschien naar hem kon opsturen, waarna hij er alsnog vandoor snelde. (jeroen)

We komen sneller dan gedacht en zonder voorbereidingen aan bij het grensplaatsje Rosso, waar we overladen worden door locals en een politieman, die ons op de een of andere manier en op heftige wijze van het idee af willen houden de bootovertocht bij Rosso te nemen. We moeten volgens hen de brug bij Diamma nemen, omdat touristen in Rosso flink door politie en douane zouden worden afgezet. Wel moeten we perse hier de autoverzekering voor Senegal alvast regelen…? Obed gaat met een paar mannen mee, Jeroen en ik parkeren de auto en worden in het zelfde tijdsbestek overladen met kinderen met uitgestrekte handjes en ogen die de Eend en haar inhoud bestuderen alsof het een winkeltje is.
Als Obed terug is, beginnen we de aan de 94 km lange onverharde route langs de rivier. Hier krijgen we eigenlijk pas het echte ‘Afrika-gevoel’. Toch mooi meegenomen dat die Eend zo’n soepele vering heeft waardoor het kuilen op het laatste moment bijna op twee wielen, zo lijkt het, kan omzeilen zonder te kantelen.. Ook mooi meegenomen dat we het gevoel hebben het nu wel te halen en voorzichtigheid niet meer een vereiste lijkt. Het gebied is super: poelen (met krokodillen?) en pelikanen, hutjes met rieten daken, kuddes kamelen en koeien op de weg, ezels en relaxende Afrikaanse shopeigenaars. Het klimaat is duidelijk aan het veranderen van een droge, hete, zanderige lucht in een verzengende, klamme, windstille hitte. Zonder echt iets te doen, zweet ik me kapot.. (Esther)

Hoe makkelijk we Mauritanie binnenkwamen hoe lastiger was het om er weer uit te komen en Senegal te betreden. Twee soorten belasting wisten de doane te verzinnen en toen de politie ook nog eens een berg geld wou hebben hadden we er geen zin meer in. Uiteindelijk hebben we 6 van de geeiste 30 euro betaald en konden we door.
Bij Senegal wou de doane 5 euro hebben, en hij gaf ons 10 euro wisselgeld terug van de 10 euro die we hem gaven….niet slecht dachten we maar daarna eiste de politie weer 10 euro per persoon om verder te gaan. Bij de vraag waarom was het antwoord dat we anders maar moesten omdraaien. Uiteindelijk konden we voor 5 euro weer verder.

In Senegal worden we om de paar kilometer aangehouden waarbij het “carnet de passage� steeds weer getoond moest worden, rijbewijs, paspoorten, stempels, verzekeringen. Bij een stop moesten we laten zien of we de gevaren driehoek wel bij ons hadden. Ik raakte behoorlijk geirriteerd van de agent, ook aangezien hij het moest zien en we ergens onder de motorkap moesten graven naar dat ding. Toen ik het liet zien begon hij dat we geen driehoekjes als reflectors achterop de auto hadden. Dat was het toppunt, vooral omdat er op hetzelfde moment een auto langs kwam die helemaal geen achterbumper of verlichting had en waar de deuren er bijna van uit vielen. Misschien maar beter als Obed even met hem gaat praten, want hier heb ik genoeg van. (jeroen)

We hebben gister in de woestijn overnacht en dit is voor herhaling vatbaar is. Daarom willen we door Nouakchott heen om een plek erbuiten te zoeken, in plaats van verwikkeld in dit chaotische marktverkeer te zoeken naar een of ander hotelletje. Maar het duurt uren om de weg uit de stad en de chaos te vinden en we geraken hier pas tegen zonsondergang weg. Vanaf hier vinden we weinig onbewoonde vlaktes meer: overal staan wel hutjes en huisjes. De eerste de beste Auberge die we naderen doen we aan. Het is al bijna donker. De auberge lijkt leeg te staan, maar het hek is open. De betonnen cabines zijn te betreden en we kiezen er maar een uit, parkeren de eend uit het zicht en rollen onze matjes uit. Vanaf de overkant van de weg komt een Afrikaanse jongen op ons af en wil iets, maar we begrijpen niets van elkaar. Met behulp van een vriend wordt ons later duidelijk dat het om de prijs ging. We betalen, koken en gaan slapen.

Het zeil klappert de hele nacht tegen het kippengaas van het gebouwtje en de wind en het voortdurende geblaf van honden bezorgt me onrustige dromen, waarin ik twee maal door zo’n hond gebeten wordt. Obed ziet ’s ochtends pootsporen om de cabine..Ook hij en Jeroen hebben onrustig geslapen: Obed werd achtervolgd door monsters en Jeroen lag in conflict met kinderen die aangespoord door het Jeugdjournaal in zijn huis inbraken.